Woord vooraf

Alles wat ik hier schrijf of zeg, is in eigen naam.

De man die alles doet om iedereen beter te laten worden

Wie mij kent, weet dat ik af en toe een boek lees. In deze bijdrage wil ik het kort hebben over een bijzonder boek van een bijzondere mens. En ik kan nu al zeggen: een aanrader, zowel het boek als de mens.

Maar laat ik beginnen met een kleine bekentenis.

Ik ken Mathieu Verwilghen, nog niet heel lang en dus niet heel goed, maar wel lang en goed genoeg om me verplicht te voelen zijn boek te kopen indien hij er een zou schrijven. En of het met zijn of mijn karma te maken heeft, weet ik niet, maar feit is dat Mathieu half juni effectief een boek klaar had. 

Op de eerste fysieke bijeenkomst van N-VA Zemst sinds corona uitbraak had hij een hele doos mee. Iedereen kocht een exemplaar. De meesten lieten Mathieu bovendien een kleine opdracht schrijven vooraan in het boek. Dat heb ik niet gedaan, daarvoor kenden we elkaar niet goed genoeg, vond ik. Maar ik heb wel een exemplaar gekocht. Uit beleefdheid.

Het boek heeft daarna een maand in de koffer van mijn auto gelegen. Begin deze week heb ik het er uitgehaald. En ben ik beginnen lezen.

De spookschrijver die er geen is

De titel van het boek is ‘Ondernemen’. De ondertitel ‘De kracht van de passie, de vloek van de angst’. Auteur: Mathieu Verwilghen. Nog op de cover staat een foto van Mathieu zoals hij er vandaag uitziet. Geen idee of dat ooit anders is geweest.

Een van de eerste dingen die je als lezer voorgeschoteld krijgt, is een voorwoord van de schrijver. Dat is niet Mathieu Verwilghen. Wel Erik Raeven, een erg goede schrijver, zou ik snel merken. Erik Raeven is precies dat: de schrijver. Geen ghostwriter, want spookschrijvers komen niet met hun naam in boeken. Erik Raeven wel. Verderop wordt duidelijk waarom.

Een eerlijk en kwetsbaar succesverhaal

Ondernemen vertelt het verhaal van Mathieu Verwilghen, de man die immo-reus Century 21 groot heeft gemaakt in de Benelux. Een succesverhaal, quoi. Zoals er zoveel zijn, quoi. Maar in tegenstelling tot heel wat succesverhalen serveert Mathieu ons een erg eerlijk en kwetsbaar succesverhaal, met een bijzonder einde bovendien. De talrijke anekdotes tonen een man die het heeft gemaakt, ondanks de hindernissen op zijn weg en, deels, ondanks zichzelf. 

Dat laatste klopt niet helemaal. Want als Mathieu van Century 21 een topmerk heeft gemaakt in de Benelux, is dat in de eerste plaats dankzij wie hij is. Het kantelpunt in het verhaal is een onbedaarlijke huilbui. Vóór de huilbui sloeg alles tegen. Nadien had hij evenmin altijd de wind in de zeilen, maar ging het toch bergop. 

Geef nooit op, en andere levenslessen

Trouwens, Ondernemen vertelt niet gewoon het levensverhaal van Mathieu Verwilghen. Het is ook een boek met levenslessen. De belangrijkste: mindset is alles. Angst en zelfmedelijden zijn begrijpelijk, Mathieu kent en kende die gevoelens even goed als elk van ons. Maar hoe je met angst en zelfmedelijden omgaat, bepaal je zelf. Je kan je laten verlammen of je kan je vermannen. Mathieu koos voor dat laatste. Niet altijd, maar wel op de doorslaggevende momenten. Zijn motto: Geef nooit op.

Ondernemen staat vol levens- en carrièrelessen, achteraan het boek in puntjes samengevat door Mathieu. De voornaamste levenslessen komen doorheen het boek terug als grote spreuken. Mijn favoriete: ‘Als je een duin beklimt, val dan niet over een zandkorrel’. 

Daarnaast staat Ondernemen boordevol anekdotes, herkenbare momenten die we allemaal meemaken in ons leven en waarbij Mathieu toont hoe hij op die momenten heeft gereageerd. Mijn favoriete, zij het niet zo belangrijke maar wel hilarische anekdote is die van de verwonderde sollicitant die halfweg een opleiding weg stapt door de verkeerde deur. Al is die van de vliegende aardappel ook niet slecht.

De pluimen op je hoed

Is Ondernemen het typische mindset-boek, à la The Secret met zijn ‘law of attraction’? Niet voor mij. Voor mij is Ondernemen bescheidener, minder blasé, eerlijker. Het is misschien wel wat onvlaams, al zegt dat wellicht meer over de Vlaamse neiging tot low profile dan over wat de wereld te bieden heeft. 

In alle gevallen is Ondernemen een inspirerend verhaal over een inspirerende man die erom bekend stond en staat dat hij anderen beter maakt. Nu nog altijd. Bewust, trouwens. Op geen enkel moment steekt Mathieu de pluimen uitsluitend op zijn eigen hoed, net zomin als hij eigen verdienste nodeloos afzwakt. Het is, ik zeg het opnieuw, gewoon een eerlijk relaas, vrij van oordeel of rancune.

Ik had beloofd nog iets te vertellen over Erik Raeven die tegelijkertijd wel en geen ghostwriter is. Wie het boek leest, is allerminst verbaasd over de expliciete vermelding van die naam. De reden sluit aan bij wat ik hierboven al schreef over pluimen op de hoed. Mathieu heeft een ijzersterk principe dat je je als professional moet omringen met mensen die beter zijn dan jij. Dat houdt onvermijdelijk in dat je je dus ook bewust moet zijn van je minder sterke kanten. Wie het boek leest, merkt dat Mathieu er geen problemen mee heeft om zichzelf te laten vervolledigen door mensen die beter zijn dan hij.

Het einde is hard

Tot slot van deze warrige bespreking wil ik nog even stilstaan bij het einde. Een open einde, maar een dat niettemin de dingen in perspectief plaatst én bovendien Mathieu’s levenslessen nóg prangender maakt. Mathieu heeft parkinson. Dat zegt het boek. Dat zegt zijn motoriek wanneer je hem in levende lijve ontmoet. Mathieu blijft er positief onder, het zit niet in zijn aard om zich te wentelen in zelfmedelijden. 

Toch is dit anders. Een positieve mindset in je professionele of persoonlijke leven helpt je om te geloven in de goede afloop der dingen en in de mogelijkheid om andere keuzes te maken indien het wat tegenzit. Maar een ziekte als parkinson kan je niet verslaan met een positieve mindset. Ongeacht wat je doet, op het einde wint de ziekte. Dat is misschien geen reden tot zelfcompassie, maar het is wel hard. 

Conclusie: lees het boek van Mathieu Verwilghen

Ik heb Mathieu’s boek Ondernemen in een paar dagen uitgelezen. En zoals aan het begin gezegd: een echte aanrader. Ik heb bijzonder genoten van de lectuur, op geen enkel moment kwam het me geforceerd over, wellicht doordat ook de mindere momenten onverbloemd aan bod komen. 

En ja, het gaat echt wel om mindset. Zoals een van die grote spreuken in het boek het zegt: ‘Het leven is een avontuur, durf het te leven’.

Aanrader!

Vuil homo’s

Afgelopen week kreeg een homokoppel uit onze gemeente een anoniem briefje in de bus met daarop de tekst ‘Bende vuil homo’s Keep low profile. Of maak je klaar om te vertrekken.’. Ai, toch.

Eerst dit: iedereen heeft het recht om niet te houden van alles wat met LGBT+ te maken heeft. Iedereen heeft het recht om afkerig te staan tegenover dingen als het homohuwelijk en adoptierecht voor koppels van hetzelfde geslacht. Meer nog: iedereen heeft het recht om luidkeels aan zijn afkeer ruchtbaarheid te geven en zelfs om te trachten een politieke meerderheid te vergaren om enkele of alle van de LGBT+-verworvenheden terug te draaien.

Ik ben het niet eens met de vaak hysterische en al te dogmatische verkettering van elkeen die voorbehoud aantekent ten aanzien van geaardheden die niet hetero zijn. Je kan mensen niet verplichten om iets leuk te vinden en het is onredelijk om iemand te veroordelen voor een opvatting of standpunt. 

De zwarte Afrikaan

Op dezelfde manier hebben landen in mijn ogen het recht om een politiek te voeren die LGBT+ niet faciliteert of normaliseert. Ik zal Hongarije en Polen niet bij naam noemen, maar u weet over wie ik het heb. Of landen met zo’n politiek thuishoren in de Europese Unie, is een goede vraag. Zelf ben ik geneigd die vraag negatief te beantwoorden, meer nog wanneer ik in gedachten de homo vervang door pakweg een zwarte Afrikaan. Als je dat doet, merk je onmiddellijk hoe het Hongaarse en Poolse beleid schuren, om het zacht uit te drukken.

Maar wat heeft dat allemaal met ons homokoppel en hun anonieme briefje te maken, vraagt u zich misschien af? 

Wel, terwijl ik vind dat iedereen het recht heeft om niet te moeten hebben van homo’s, vind ik dat briefje daarentegen absoluut onaanvaardbaar. Omdat het leest als een subtiel dreigement. En dat mag niet. 

We zijn er nog niet

Toen ik er met iemand over sprak, zei ik: ‘Het is eigenaardig. Je denkt: dit is de 21ste eeuw, iedereen is mee. Maar blijkbaar niet.’ Met die ‘iedereen is mee’ bedoel ik niet dat iedereen homo’s oké vindt, wel dat de overgrote meerderheid aanvaardt dat homofilie een veel voorkomend iets is dat zijn plaats heeft in onze samenleving en het, afgezien van hun geaardheid, gaat om mensen zoals u en ik. Overigens geloof ik wel dat de overgrote meerderheid homofilie aanvaardt.

Ik dacht dat we intussen wel zo ver waren dat mensen elkaar met rust kunnen laten wanneer ze elkaar niet mogen. Dat ze de andere kant opkijken als het hen echt niet aanstaat. Of dat ze anders op een beschaafde manier hun mening te kennen geven. Dat had zelfs in dat anonieme briefje gekund. Maar in de plaats daarvan werd het dus besmuikte bedreiging: hou je koest of we helpen je oprotten.

Bovenal toffe mensen

Nu, laat er geen misverstand over bestaan, nóg wenselijker dan beschaafde verwerping zou zijn dat homofilie en afgeleiden als normaal en natuurlijk zou worden aanvaard. In mijn ogen zijn er simpelweg veel te veel LGBT+-mensen om daar op een andere manier naar te kijken. Alleen al in mijn omgeving ken ik er verschillende, in alle kleuren en maten en soorten, maar bovenal toffe mensen (de meesten toch).

Dat anonieme briefje met stil dreigement, dat is compleet fout. Mensen bang en ongerust maken is meer dan een stap te ver en onaanvaardbaar. En het toont aan dat er duidelijk nog flink wat werk aan de winkel is om iedereen mee te krijgen, ook bij ons.

Eerste blogbericht

Jorre is de blog waarin ik de actualiteit tracht te lezen met mijn blanke, Vlaamse, Europese, menselijke bril. In Wie is Jorre? kan je zien wat ik met die bril bedoel.

De pretentie van Jorre reikt zo ver als mijn kennis en wat ikzelf ervaar als mijn inzicht. Het staat uiteraard elke lezer vrij om zowel mijn kennis als mijn inzicht te vergroten.

Tot zover het Eerste blogbericht :-).

 

 

bron afbeelding