De argumenten pro Belgica zijn op

België heeft voor niemand nog een meerwaarde, dat blijkt eens te meer tijdens de coronacrisis. Sommigen pleiten voor een confederaal België, maar wie zit daar op te wachten? Eigenlijk is een onafhankelijk Vlaanderen de enige werkbare en zelfs verantwoorde oplossing.


Voor we eraan beginnen, twee korte disclaimers.

  1. Alles wat ik hier schrijf is in eigen naam en kan bijgevolg alleen met kwade wil verward worden met de partijstandpunten van de N-VA
  2. Ik zou echt waar willen dat Wallonië een welvarende regio was geweest en hoop dat het dat gauw kan worden. Los daarvan: no hard feelings tegen welke Franstalige dan ook. De PS is mijn vijand niet.

Nu dat duidelijk is, kunnen we eraan beginnen.


Moest ik Belgisch-gezind zijn, ik denk dat ik me redelijk moedeloos zou voelen. 580 dagen passeerden sinds de regering Michel I viel, 419 sinds de verkiezingen van mei 2019. Een nieuwe Belgische regering is in de verste verte niet in zicht. En sinds juni doet de koning, nochtans vaak naar voren geschoven als verbindende factor, blijkbaar niet meer mee.

Zelfs de coronacrisis, met al haar implicaties, heeft op geen enkel moment een Belgische regering dichterbij gebracht. Sommigen kijken naar de politici en de politieke partijen en bedenken hen met complimenten als ‘onverantwoordelijk’ en ‘onbekwaam’. Onterecht, de regio’s tonen aan dat het geen kwestie van slechte wil of onkunde is.

Maar wat is het dan wel? Wat is de reden dat zelfs de zelfverklaarde België-minnende politici er niet in slagen om een volwaardige Belgische regering op de been te brengen? Het is geen moeilijke vraag en ook het antwoord is eenvoudig: omdat ze er niks bij te winnen hebben. Of, anders gezegd, omdat België niks meer te bieden heeft.

Een visionair boekje zonder inhoud

In menig Vlaamsgezinde boekenkast staat een boekje met als titel Argumenten pro Belgica. Ik heb het hier ook (enkele keren) in de kast staan. Het is een oud boekje, van enkele decennia terug. Ik kan het iedereen aanraden. Er staat niks in. Letterlijk. Alleen lege bladzijden. Blijkbaar is het een visionair boekje.

De argumenten pro Belgica zijn op. Het is game over. Een andere conclusie kan ik niet meer trekken nu ik weet wat zelfs een crisis als corona niet vermag. België is dood. Een kadaver. Iedereen weet het, iedereen ziet het, al wil nog niet iedereen het luidop gezegd hebben. 

Wie wil confederalisme?

Wat nu? Mijn partij pleit voor confederalisme. Alle bevoegdheden naar de deelstaten en wat restbevoegdheden voor België. Los van de gedachte dat confederalisme eigenlijk een Franstalig (wanhoops)aanbod zou moeten zijn in ruil voor centen, vraag ik me af wie blij zou worden van confederalisme. Wie wil echt een confederaal België?

Pas moi

Van revolutionaire gedachte naar verantwoordelijke oplossing

Ik wil een onafhankelijke republiek Vlaanderen. Voor minder ga ik niet. Ik ben trouwens niet de enige. Mijn positie binnen de N-VA is een bevoorrechte, in die zin dat ik met veel mensen binnen en buiten de partij mag praten. Bijna overal hoor ik dezelfde verzuchting, soms een beetje fluisterend of zelfs stilzwijgend gezegd: een onafhankelijk Vlaanderen.

Het is niet langer nodig te fluisteren. Meer nog dan het gesukkel na de verkiezingen van mei 2019 heeft corona het allerlaatste argument pro Belgica van alle overtuigingskracht ontdaan. Dit land heeft niemand nog iets te bieden. En in die zin is een pleidooi voor een zelfstandig Vlaanderen niet eens meer een revolutionaire uitspraak, maar eerder een verantwoordelijke oplossing voor al wie beweert het wel te menen met de Vlamingen.

Tijd om de knop in 11 miljoen hoofden om te draaien

Blijft de vraag: wat nu? Komt het antwoord: voorbereiding, op 2 niveaus. 

De V-politici (sommige politici zijn V zonder dat hun partij V is) moeten zich verzamelen om de Vlaamse staat voor te bereiden. De Vlaamse onafhankelijkheid voorbereiden betekent onder meer een aanvaardbare minimum- en maximumgrens vastleggen waarmee Vlaanderen naar de Franstaligen gaat om te onderhandelen. We leggen uiteraard enkel de maximumgrens op tafel en murmelen eenzijdige afscheuring wanneer zelfs het minimum niet haalbaar blijkt.

Daarnaast denk ik dat de politici de Vlaming moeten voorbereiden door de dingen bij hun naam te noemen en hem gewoon te zeggen: het doel is een Vlaamse republiek. In de hoofden van elke ‘Belg’ moet de Vlaamse republiek als een onontkoombaar voldongen feit geprent worden. Wen er maar aan is cru gezegd, maar daar komt het op neer. Persoonlijk ben ik er zelfs van overtuigd dat de meeste Vlamingen snel aan die nieuwe toekomst zullen wennen.

Ik weet dat er soms gezegd wordt dat Vlaamse onafhankelijkheid geen doel an sich is, maar eerder een middel tot een democratischer bestuur. Mja, wat mij betreft, is het beide. Middel. Maar ook doel an sich. Een legitiem en eervol doel bovendien. Daar hoeven we niet verlegen voor te zijn.

Kortom, het is tijd om de knop om te draaien. Als de huidige situatie in dit land nog niet voldoende aanleiding biedt om het communautaire gaspedaal in te duwen, dan weet ik niet welke omstandigheden wel goed genoeg zullen zijn. België is niet meer te redden, in geen enkele vorm.  België is het verleden, Vlaanderen is de toekomst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s