Burgerschap : het traject is de test

De afgelopen dagen kreeg N-VA-parlementslid Sarah Smeyers de wind van voren vanuit de (sociale) media en in de Kamer omdat ze de verwerving van de Belgische nationaliteit koppelde aan enkele voorwaarden, waaronder een test. Kort door de bocht hield Smeyers’ betoog onder meer in dat in België geboren kinderen met minstens één andersnationale ouder niet langer automatisch en definitief de Belgische nationaliteit zouden krijgen, maar bij hun meerderjarigheid een burgerschapstest moeten afleggen.

 Toegegeven, toen ik het las in de media, heb ik de wenkbrauwen gefronst en misschien zelfs gezucht. 75% van mijn gezin is allochtoon en heeft de dubbele nationaliteit, Belg (Vlaming) en Argentijn. De gedachte dat mijn twee kinderen over respectievelijk 12 en 16 jaar een test zouden moeten doen, leek me zonder meer absurd. Ik was daarin niet de enige, zoals ik kon opmaken uit reacties over Erasmus-baby’s en A-, B- en C-burgers in de media en donderdag in de Kamer.

 Gelukkig heb ik geleerd noch politici noch de media zomaar voor waar aan te nemen en ben ik naar de bron gaan kijken, voor iedereen te lees op www.sarahsmeyers.be. Ook al omdat ik moeilijk kon begrijpen waarom de N-VA één van haar grotere spelers zou toelaten om zichzelf zo in de eigen voet te laten schieten, tenzij zelfbeschadiging de partij goed uitkwam. Uiteraard hield ik ook in het achterhoofd dat iedereen binnen de N-VA een bepaalde rol heeft naar buiten toe en dat dat bij Smeyers de iets stoutere lijn is.

 Op Smeyers’ website staat het toch allemaal iets genuanceerder. Ik citeer 2 paragrafen:

Maar we moeten het ook moeilijker maken om de nationaliteit te verwerven. We moeten hiervoor een duidelijk engagement in ruil vragen. Een 55-jarige Albanees die al 20 jaar in  Leuven woont en Belg wil worden, moet ook kunnen bewijzen dat zijn betrokkenheid verder reikt dan louter een paspoort en dus slagen voor een burgerschapstest met taalproef. Kinderen die hier al heel hun leven wonen en school lopen, maar toevallig een Poolse papa hebben, vallen daar uiteraard niet onder. Wie dat in mijn voorstellen wil lezen, bezondigt zich aan het creëren van alternatieve feiten.

Met mijn medewerkers ben ik momenteel al dat studiewerk aan het omzetten in wetteksten. Er moet nog aan gevijld worden, maar de essentie is klaar. Ik vraag niemand om zijn afkomst te verloochenen, enkel om een minimum aan betrokkenheid te tonen. Ik wil geen mensen koeioneren of Erasmus-liefjes verhinderen zich te procreëren, zoals sommigen meenden te moeten veronderstellen.

 Misschien was de oorspronkelijke tekst anders, in digitale tijden is alles mogelijk. Maar wat daar staat, is toch iets minder radicaal dan wat hier en daar geïnsinueerd wordt.

Drie dingen kan ik nog kwijt over Smeyers’ tekst. Ten eerste ben ik het niet eens met de afschaffing van de dubbele nationaliteit, zoals ik hier al schreef. Ten tweede ben ik het helemaal wel eens met een taaltest, alleszins voor migranten van de eerste generatie. Integratie moet altijd het doel zijn en de rol van taal daarin is onmiskenbaar. Van wie onze taal niet kent, mogen we veronderstellen dat die zelf zijn verblijf in ons land als tijdelijk beschouwt.

Ten derde weet ik niet of een burgerschapstest in alle omstandigheden het juiste instrument is. Sarah Smeyers geeft het voorbeeld van een 55-jarige Albanees die na 20 jaar Belg wil worden. Mijn suggestie: kijk naar wat die Albanees in de voorgaande 20 jaar al heeft bijgedragen aan onze maatschappij. Heeft hij gewerkt, heeft hij belastingen betaald, enzovoort. Het zou immers sneu zijn om perfect te integreren om dan na 20 jaar het deksel op de neus te krijgen omdat je voor 1 papieren test niet slaagt.

 Het traject van de aspirant in combinatie met een aantal criteria zoals taal en zijn verblijfsduur kan dan bepalen of hij in aanmerking komt om Belg te worden. Wie niet aan alle criteria voldoet, kan een voorwaardelijke Belgische nationaliteit en/of bijkomende voorwaarden opgelegd krijgen. Het  bovenstaande vergt verdere uitdieping, het is dan ook maar een suggestie, maar de richting is duidelijk.

Ik wil SMART doelstellingen die voor iedereen klaar en haalbaar zijn en die het ownership van de nationalisatie volledig bij de aspirant leggen. Integratie kan je niet opleggen, hoogstens kan je als gastland de voorwaarden bepalen en die voorwaarden dienen altijd in het belang van de samenleving te zijn. Persoonlijk lijkt mij dat de allernormaalste zaak ter wereld.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s