Dubbele Nationaliteit: ja, maar..

De escalatie van de diplomatieke rel tussen Nederland en Turkije leidt tot heel wat tumult in de reguliere en sociale media. Een regelmatig weerkerende reactie is die om de dubbele nationaliteit af te schaffen. De achterliggende redenering is dat de dubbele nationaliteit allochtonen toelaat om hun etnische identiteit volledig op het land van herkomst te enten terwijl ze intussen toch genieten van de voordelen van hun ‘nieuwe’ thuisland.

 Ik heb zelf het geluk thuis met drie allochtonen te zitten, die bovendien alledrie de dubbele nationaliteit hebben: Belg en Allochtoon. Gevraagd naar de nationaliteit van hun voorkeur (en dus hun etnische loyauteit) zal 66% van die 3 ‘vreemdelingen’ ons niet-begrijpend aanstaren. De overige 33% zal zonder twijfel of schaamte haar geboorteland noemen, en dat is niet België. Eerlijk gezegd ervaar ik dat niet als bedreigend.

 Toegegeven: de kans dat de Argentijnse president Mauricio Macri in Hofstade campagne komt voeren, is eerder klein. De kans dat de Argentijnen of bij uitbreiding de Latijns-Amerikanen of bij nog meer uitbreiding de Spaanstaligen hun wil willen laten gelden in Vlaanderen, is niet veel groter. Maar mijn vrouw is wél actief geïnteresseerd in de Argentijnse politiek en heeft er, zoals alle Argentijnen, een uitgesproken mening over.

 Nogmaals: ik heb daar geen probleem mee. Meer nog: ik vind het net goed dat mijn kinderen officieel zowel Vlaming als Argentijn zijn. Dat is immers de enige juiste weergave van wie ze zijn en een erkenning van mijn Argentijnse schoonfamilie met haar eigen, particuliere invloed bovendien. Uiteraard is die dubbele nationaliteit erg handig bij het heen en weer reizen tussen ons en hun continent.

 Niettemin kunnen we ons de vraag stellen hoe lang die dubbelen nationaliteit moet worden doorgegeven. Mijn vrouw, waarlijk een uniek exemplaar, is in haar eigen Argentinië derdegeneratiemigrant van Italiaanse afkomst. Voor ze Belg werd, was ze behalve Argentijn ook Italiaan. Echter, de derde generatie is in Argentinië de laatste die de nationaliteit van het land van oorsprong overerft. Tenzij ze met een Italiaan was getrouwd, zouden mijn vrouw haar kinderen nooit meer de Italiaanse nationaliteit gekregen hebben.

 Bovendien is mijn vrouw als derdegeneratie Italo-Argentijn op geen enkele manier politiek noch expliciet cultureel georiënteerd op Italië. Ze spreekt geen Italiaans. Ze weet niks over Italië en het kan haar niet schelen ook. Haar vaderland is Argentinië. Misschien kunnen we hetzelfde verwachten van derdegeneratiemigranten bij ons. Kortom: de dubbele nationaliteit, geen probleem, maar maximaal 3 generaties.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s