Integratie is geen must

Haar oproep tot meer engagement van allochtone ouders bracht Vlaams Minister van Onderwijs Hilde Crevits in het oog van de storm die het integratiedebat is. Een heleboel tegemoetkomende initiatieven ten spijt blijft een aanzienlijk aantal allochtone ouders onbereikt. Daarbij gaat het om initiatieven rond taalverwerving (NT2 e.d.) en betrokkenheid bij de schoolloopbaan van hun kinderen. Het is de verdienste van Crevits dat ze als minister dit belangrijke debat aangaat.

 Vandaag lezen we in de krant hoe de beste burgemeester ter wereld zijn duit in het zakje wenst te doen, al is die duit er door zijn voorzitster er snel weer uitgehaald. Een oudercontract over oudercontact is de essentie van Bart Somers’ pleidooi, al dan niet op straffe van een lichte boete. Een eigenaardig voorstel, zeker van een liberaal waarvan we misschien een iets Darwinistischere benadering verwachten. Somers’ voorstel is goedbedoeld, maar in feite onnodig.

 De maatschappij regelt dit soort dingen zelf, op prima wijze bovendien. De overheid hoeft daar niet in tussen te komen. Hoeveel belang ouders hechten aan de schoolloopbaan van hun kind is hun eigen, vrije keuze. Later, wanneer het kind 18 is, zal de maatschappij beslissen welke plek dat kind kan innemen. Niet-integreren is de vrije keuze van iedereen, al kun je je dan wel afvragen wat zo iemand hier doet. Daartegenover staat het recht van de maatschappij om niet-geïntegreerden kansen te ontzeggen die geïntegreerden wel toekomen.

 Elk kind wordt vroeg of laat geconfronteerd met de keuzes van zijn ouders. Elk kind reageert op zijn manier op die confrontatie. Sommigen kopiëren de ouderlijke referentie, anderen handelen meer vanuit een lessons learned filosofie. In mijn eigen, autochtone, familie zijn voorbeelden te over van de uiteenlopende manieren waarop kinderen omgaan met hun socio-economische achtergrond. Het lijkt me normaal dat de evolutie van een arm arbeidersgezin naar een familie met meerdere universitairen en doctors een gestaag proces is waarin elk zijn eigen tempo volgt.

 Het bovenstaande toont mijns inziens ook aan dat het in se onnodig is om te redeneren in termen van allochtonen vs autochtonen of van kansarmen. Bovendien lijkt het me een illusie te verwachten dat we altijd iedereen in één keer meekrijgen. Er zullen altijd achterblijvers zijn. Echter, ook achterblijvers inspireren, in het beste geval om beter te doen, maar wellicht soms evenzeer om ook achter te blijven. Die keuze kunnen we slechts respecteren, zoals de achterblijvers de gevolgen van hun keuze respecteren.

 An sich is onderwijs al integratiebevorderend. Alle goede initiatieven daarbovenop werken daarbij drempelverlagend. De maatschappij stelt zich in deze bijzonder constructief op. De positie die onderwijs inneemt binnen een gezin, staat finaal evenwel volledig op conto van de ouders. De consequenties van die positie evenzeer. Of anders gezegd: niemand kiest waar hij geboren wordt, maar wel hoe hij omspringt met opportuniteiten om sterker te worden. Oudercontacten en NT2 zijn zo’n opportuniteiten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s