Dies Natalis – het feest van de wedergeboorte

Kerstmis. In de even jaren het excuus voor een obelixiaanse schranspartij in goed gezelschap op een donkere winteravond met van vermoeidheid glimmende kindergezichtjes rond een boom met slecht ingepakte kadootjes. In de oneven jaren ook het excuus voor obelixis, ook in goed gezelschap, maar dan op een warme zomeravond in de tuin van het allochtone deel van mijn familie in Buenos Aires, met een van de hitte glimmend Jorisgezichtje. Ook in Argentinië vieren ze Kerst met kalkoen (maar zonder kroketten) en staat in de woonkamer een boom.

 Traditiegevoelige mensen die de kerstboom bij mij thuis vergelijken met die van mijn schoonfamilie in Buenos Aires, zal onmiddellijk een groot verschil opvallen. Onze boom ontbeert een detail dat de meesten onder ons ervaren als de essentie van Navidad. Onder onze boom staat geen kerststal. Meer nog: in en rond onze kerstboom ontbreekt elke verwijzing naar de religieuze invulling die sinds een aantal honderdjaren aan Kerst wordt gegeven. Geen engelkes dus. Een bewuste keuze.

 Ik heb voor alle duidelijkheid geen enkel probleem met de christelijke invulling van het kerstfeest. Uit pure gewoonte noem ik het feest van de winterzonnewende, het hoge woord is eruit, zelf ook Kerstmis. Aan de symboliek van vrede, barmhartigheid en bezinning die rond Kerst is gegroeid, neem ik graag deel. Ik ben er dan ook van overtuigd dat Kerst gemakkelijk een feest van de hele mensheid zou kunnen zijn, ongeacht hoe elkeen voorts over het bovenmaanse denkt.

 De oorsprong van het Kerstfeest is al op vele plaatsen uitgelegd. De winterzonnewende is het punt waarop de dagen weer beginnen te lengen. In de Romaanse wereld heet het feest daarom dies natalis, Navidad of dag van de wedergeboorte. Over enkele maanden vieren we dan de overgang, die we Pasen noemen, het moment waarop de dag langer wordt dan de nacht. Ik geef toe dat ik die invulling, die van de zonnecultus, krachtiger vind dan de christelijke.

 Een aantal jaren geleden zag ik op Youtube een reportage die mijn invulling verzoende met de christelijke. Onderaan deze bijdrage vind je een link. Volgens de video is het christendom een zonnecultus. Jezus is de zon, vandaar zijn aureool, zijn geboorte op de winterzonnewende, zijn verrijzenis op Pasen enzovoort. De reportage wijst daarnaast op de Keltische kruisen die op zonnen lijken en op de 3 sterren aan het firmament die rond deze periode een andere ster lijken te volgen. De 3 koningen, inderdaad.

 Jezus Christus als zonnegod. Ik vind dat een mooie gedachte die het christendom iets sympathieker maakt. Aspecten waarover mensen van opvatting verschillen, kunnen toch met elkaar verbonden zijn op een onverdachte manier. Anders gezegd: ik zie geen verschil tussen mezelf en mensen die een kerststal zetten of mensen die naar de middernachtmis gaan of mensen die in hun blote in een wei gaan dansen wanneer de zon opkomt op 25 december.

Kerstmis: naast een feest van vrede, barmhartigheid, bezinning ook een feest van verbondenheid. Zo wil ik het zien. Prettig Kerstfeest aan iedereen.

De reportage. ¡Waarschuwing! Het wordt pas interessant vanaf 5:00. Voordien is het enkel het typische vermoeiende conspiracy-gewauwel waardoor ik mij niet aangesproken voel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s