La Nouvelle Alliance Wallonne

Eén van de minst belichte breuklijnen in de Belgische samenleving is die tussen het centrum en de periferie. Doorgaans worden politieke feiten, zowel de diachrone als de synchrone, gelezen volgens de drie breuklijnen die we op school allemaal aangeleerd krijgen: confessioneel versus vrijzinnig, bezitters versus bezetenen en Vlamingen versus Franstaligen. Vooral die laatste, de communautaire breuklijn, wordt nogal eens bovengehaald voor feiten die zich even goed laten interpreteren op de centrum-periferie-breuklijn. Misschien wel met opzet.

 Historisch valt de centrum-periferie-breuklijn gemakkelijk te lezen. Het oer-Belgische establishment, verzameld rond de compromisfiguur die wij koning noemen, zetelt in het centrum en beheert de periferie als wingewesten. De periferie, dat zijn Vlaanderen en Wallonië. Die investeerders-benadering vanuit het politieke centrum werd pijnlijk zichtbaar zodra de Waalse steenkoolmijnen onrendabel werden. Sindsdien heeft België nooit meer deftig geïnvesteerd in Wallonië.

 Gek genoeg bestaat er geen Waalse politieke partij die het wanbeheer van Wallonië door België aankaart en aanvecht. Nochtans is het niet normaal dat Wallonië nu al meer dan veertig jaar op de sukkel is zonder dat er ooit echt vooruitgang wordt geboekt. Afgezien van de Antwerpse haven is de geografische ligging van Wallonië niet veel slechter dan die van Vlaanderen. Er is de PS die baat heeft bij een verpauperd Wallonië, maar dat verklaart niet waarom er geen Waalse politieke beweging opstaat die zich afzet tegen België.

 De Walen hebben één nadeel dat de Vlamingen niet hebben: ze spreken Frans. Dat is dezelfde taal als die van het politieke centrum. Taal is een krachtige politieke katalysator om afstand te suggereren tegenover echte en ingebeelde vijanden. Dat machtige wapen hebben de Walen niet. Meer nog, het politieke centrum forceert Wallonië in een valse alliantie der franstaligheid, zoals blijkt uit de Fédération Wallonie-Bruxelles. Alsof Brussel en Wallonië gelijklopende belangen hebben.

 De valse alliantie der Franstaligen is een slimme zet van het politieke centrum. Ze versterkt het frame van de communautaire breuklijn: Vlamingen tegen Franstaligen. De breuklijn centrum-periferie blijft daarmee mooi uit het zicht. De grootste nachtmerrie voor het centrum is zonder twijfel een alliantie Vlaanderen-Wallonië. Nochtans is dát wellicht wat Wallonië het beste kan gebruiken: een strategisch partnerschap met Vlaanderen, waarbij beide regio’s de andere zien als het verlengde van zichzelf.

 Wallonië heeft een Nieuw-Waalse Alliantie nodig. Er is nood aan een politieke partij die de Walen op de eerste plek zet. Zoals gezegd zijn de geografische troeven van Wallonië bijna even groot als die van Vlaanderen. Geprangd tussen Duitsland, Nederland en Frankrijk, op een steenworp van het Verenigd Koninkrijk en Polen, is het huidige contrast tussen Vlaanderen en Wallonië in feite een onaanvaardbare vernedering voor de Walen. In naam van de Franstaligheid het handje vasthouden van het politieke centrum is dat evenzeer als we zien hoe weinig het Wallonië oplevert.

Samengevat: Wallonië is door België even mismeesterd als Vlaanderen. De valse alliantie der Franstaligen maakt ontvoogding moeilijk. Tijd voor een N-WA (of waarschijnlijker: NAW).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s