De Turken zijn geen Schurken, maar..

Gisteren op de radio gehoord: in de onderhandelingen met Turkije heeft Europa geen been om op te staan. Dat zei de journaliste op vragende toon aan de mens die ze aan het bevragen was. Aanleiding was de beslissing van het Europees Parlement om de toetredingsonderhandelingen met Turkije tijdelijk te bevriezen en concreet dat die bevriezing de vluchtelingendeal in gevaar zou kunnen brengen, waarna Europa opnieuw zou worden overspoeld door hordes ongewensten.

Dat been waarop we niet kunnen staan, tekent perfect hoe triest het met Europa is gesteld anno 2016. Zwak. Weerloos. Geen ruggengraat. Geen greintje grinta. Geen fuck you. Geen oproep tot we zullen ze eens een lesje leren, laat maar komen. Geen principes. Geen vuist. Geen trots. Geen historisch, diachronisch dan wel synchronisch, besef. Geen no pasarán. Geen verdeel-en-heers-mentaliteit. Enkel schrik.

Erdogan ga je nooit openlijk horen zeggen beide partijen hebben teveel te verliezen, zoals Federica Mogherini deed. Erdogan zegt enkel: Europa, pas maar op of ik zet de deur open, iets wat hij vroeg of laat sowieso wel zal doen en wat hem tot het zover is een wild card geeft om te doen en te zeggen wat hij wil. De Europese zwakheid bestaat erin mee te gaan in die retoriek alsof Erdogan de enige is die die deur kan open- en toedoen.

Europa mag wel wat kordater zijn tegenover de ganse wereld in het algemeen en tegenover kandidaat-lidstaten in het bijzonder en ook tegen grenslanden in het bijzonder. In plaats van te gaan vechten in Syrië, zou Europa beter zijn militairen stationeren langs de poreuze grenzen met, onder andere, Turkije en langs het ganse Middellandse Zee-gebied waarlangs “vluchtelingen” zouden kunnen binnendruppelen. Zijn militairen te duur, bouw dan een muur.

De Turken zijn geen schurken. Maar het zijn evenmin Europeanen zoals wij ons die voorstellen. Turkije doet alsof het een machtspositie inneemt doordat het op de scheidingslijn tussen Europa en Azië ligt. Maar in feite bevindt het zich in een bijzonder zwakke positie, omdat het zijn politiek niet naar de ene of de andere kant kan laten overhellen zonder de prijs daarvoor te betalen. Kiezen is verliezen.

Dat is evenwel niet het probleem van Europa. Laat Turkije maar islamiseren, laat het maar wegglijden in het bloederige moeras van het Midden-Oosten met al zijn gewelddadige conflicten. De eerste en enige slachtoffers daarvan zijn de Turken zelf. Rusland ligt op vinkenslag, Iran heeft wellicht ambities, de Koerden ook en de Amerikanen zingen wellicht ook graag een liedje mee.

De Amerikanen zijn misschien de voornaamste reden, naast het economische van de lobby’s, waarom Mogherini de onderhandelingen uit het vriesvak wilde houden. Geostrategisch ligt Turkije op een belangrijk kruispunt. Wie er zich terugtrekt, ziet zijn achtergelaten vacuüm snel ingevuld door andere gegadigden. Misschien hangt één en ander af van Trumps buitenlandpolitiek en hoe de dingen evolueren in de wateren van Zuid-Oost-Azië.

Hoe dan ook, Europa zal altijd veel meer bereiken indien het krachtige, principiële posities inneemt met betrekking tot zijn waarden. Europa is tot nader order nog altijd hét te volgen voorbeeld voor de hele wereld en het zou wellicht een pak schelen indien het er zich naar zou gedragen tegenover de niet-Europese wereld. De bedoeling is dat de rest van de wereld leert zijn zoals wij en niet omgekeerd. Wie daar moeite mee heeft, mag blijven in of verhuizen naar die rest van de wereld.

Dat geldt ook voor de Turken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s